Χαριστικό και ανταλλακτικό παζάρι στην Ερμούπολη!
με μουσική, μεζεδάκια, συζήτηση κι ό,τι άλλο προκύψει
Στο κτίριο Κορνηλάκη (βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου), απέναντι απ’ το τένις.
Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009 από τις 12.00 έως τις 17.00
Φέρτε και ανταλλάξτε ή χαρίστε αγαπημένα σας ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ, στολίδια, βιβλία, παιχνίδια, είδη οικιακής χρήσεως και ό,τι άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
Θα στήσετε οι ίδιοι τον πάγκο σας μόνοι ή συνεταιρικά (με φίλους σας ή ανθρώπους που βρέθηκαν στο παζάρι όπως κι εσείς), γι’ αυτό καλό θα είναι να φέρετε μαζί σας ένα πανί για ν΄ απλώσετε την πραμάτεια σας, σακουλίτσες για να βάλετε μέσα τα πράγματα που θα χαρίσετε/ανταλλάξετε και την κούπα σας για να σερβιριστείτε από το μπαρ.
Με χαρά αναμένουμε και σ’ αυτό το παζάρι οργανοπαίκτες και τραγουδιστές.
Παράλληλες δράσεις :
- Κατασκευές για παιδιά από άχρηστα υλικά (13:00-15:00)
- Συζήτηση σχετικά με το στέκι ανταλλαγής καταστάσεων, ιδεών, προϊόντων, πραγμάτων (13:00-14:00)
- Ζωντανή μουσική από φίλους του παζαριού
Ακόμα: Μεζεδάκια, γλυκίσματα, ροφήματα και κρασάκι από το μπαρ του «συνδετήρα».
Φεύγοντας μην ξεχάσετε να πάρετε τα νέα σας υπάρχοντα, αλλά κι αυτά που δεν προλάβατε να ανταλλάξετε.
-Διαβάστε στο blog http://sindetiras.wordpress.com (στήλη “κείμενα”), άρθρο σχετικό με την κατανάλωση και συνεχίστε να χαρίζετε και να ανταλλάσσετε αντικείμενα και μετά το παζάρι μέσα από τη στήλη “χαρίζονται”.
Filed under: Uncategorized | Closed
Χαριστικό και ανταλλακτικό παζάρι στην Ερμούπολη!
μετά μουσικής, βιντεοπροβολής, πόσης και βρώσης, χρωμάτων και καμωμάτων (για μικρούς κυρίως, αλλά και μεγάλους).
Ανοιχτή κουβέντα
με μέλη του συνεταιρισμού “σπόρος” (για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο http://sporos.org/) και μέλη της ομάδας “sid” (για την ελευθερία στο ψηφιακό κόσμo http://www.sid.gr/ )
Στο κτήριο Κορνηλάκη (βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου), απέναντι απ’ το τένις.
Σάββατο 30 Μαΐου 2009 από τις 12.00 το πρωί έως το βράδυ…
(η κουβέντα θα γίνει απογευματάκι, κατά τις 17:30)
Φέρτε και ανταλλάξτε ή χαρίστε αγαπημένα σας ρούχα, παπούτσια, αξεσουάρ, στολίδια, βιβλία, παιχνίδια, είδη οικιακής χρήσεως και ότι άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
Θα στήσετε οι ίδιοι τον πάγκο σας μόνοι ή συνεταιρικά (με φίλους σας, ανθρώπους που βρέθηκαν στο παζάρι όπως κι εσείς), γι’ αυτό καλό θα είναι να φέρετε μαζί σας ένα πανί για ν΄ απλώσετε την πραμάτεια σας, σακουλίτσες για να βάλετε μέσα τα πράγματα που θα χαρίσετε/ανταλλάξετε και την κούπα σας για να σερβιριστείτε από το μπαρ.
Με χαρά αναμένουμε και σ’ αυτό το παζάρι οργανοπαίκτες και τραγουδιστές.
Παράλληλες δράσεις :
- Κατασκευές για παιδιά από άχρηστα υλικά (13:00-17:00)
- προβολή ντοκυμαντέρ για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο, στο εσωτερικό του κτιρίου Κορνηλάκη
- Ζωντανή μουσική από φίλους του παζαριού
- Τσιμπολογήματα και δροσίσματα από το μπαρ του συνδετήρα
Ελάτε ότι ώρα θέλετε, όμως φεύγοντας μην ξεχάσετε να πάρετε τα υπάρχοντά σας (περιλαμβανομένων και αντικειμένων για χάρισμα που δεν ήθελαν να σας αποχωριστούν και παρέμειναν σε σας).
-Διαβάστε στη στήλη “κείμενα” υλικό σχετικό με το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο και συνεχίστε να χαρίζετε και να ανταλλάσσετε αντικείμενα και μετά το παζάρι μέσα από τη στήλη “χαρίζονται”.
- Επίσης διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί και πείτε μας τη γνώμη σας.
Ομάδα «Συνδετήρας»
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Στέκι ανταλλαγής
καταστάσεων, ιδεών, προϊόντων, πραγμάτων
Πως σας φαίνεται η ιδέα να νοικιάζαμε ένα χώρο στο κέντρο της Ερμούπολης και να φτιάχναμε ένα στέκι συνάντησης, πληροφόρησης και ανταλλαγής. Ένα στέκι αλληλεγγύης; Ένα χώρο που θα στηρίζεται στην εθελοντική εργασία όσων θέλουν να την προσφέρουν και η λειτουργία του να ορίζεται από την τακτική συνέλευση της ομάδας που θα διαχειρίζεται το χώρο. Ποιες θα μπορούσε να είναι οι δραστηριότητες ενός τέτοιου χώρου; Έχουμε σκεφτεί μερικές.
-Προώθηση προϊόντων εναλλακτικού και αλληλέγγυου εμπορίου σε συνεργασία με το συνεταιρισμό «ο σπόρος».
-Προώθηση προϊόντων μικρών παραγωγών της Σύρου ή προϊόντων που παράγονται για οικιακή χρήση. (Τα προϊόντα να μπορούν να πωλούνται ή να ανταλλάσσονται).
-Λειτουργία μόνιμου χαριστικού παζαριού.
-Παιδότοπος με εκ περιτροπής φύλαξη από τις ίδιες τις μητέρες τις ώρες λειτουργίας του στεκιού.
Οι επιδιώξεις για δημιουργία ενός τέτοιου χώρου είναι πολλαπλές.
Το σπάσιμο του φαύλου κύκλου της κατανάλωσης και η υποστήριξη ανθρώπων που θέλουν να ζήσουν, να παράγουν και να καταναλώσουν με διαφορετικό τρόπο. (Πράγμα που σημαίνει το μετασχηματισμό της σχέσης που αποξενώνει τον παραγωγό από το προϊόν που παράγει και παθητικοποιεί τον καταναλωτή). Την αυτοδιαχείριση κοινωνικών αναγκών με τη συμμετοχή αυτών που σχετίζονται με τις ανάγκες (π.χ παιδότοπος). Τη δημιουργία ενός χώρου ανταλλαγής πληροφοριών και διαθέσεων, ενός χώρου που θα υποστηρίζει την ελεύθερη ροή των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων.
Προτείνουμε λοιπόν μια συνάντηση με όσους βλέπουν την ανάγκη δημιουργίας ενός τέτοιου χώρου και θα ήθελαν να συμμετάσχουν στην υλοποίηση της. Εμείς από τη μεριά μας θα συμμετέχουμε σαν άτομα, ισότιμα με όλους όσους θα ξεκινήσουν αυτήν την προσπάθεια.
Τι λέτε;
Αφήστε το όνομά σας, το τηλέφωνό σας και το e-mail σας (αν έχετε) στο μπαρ του παζαριού!
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
O Συνδετήρας οργανώνει μια ανοικτή εκδήλωση-συζήτηση για το δημόσιο χώρο με τίτλο
Δημόσιος χώρος είναι…
αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου (πρώην 1ο Γυμνάσιο)
Σάββατο 7 Μαρτίου στις 19:00
Δημόσιος χώρος που σαν ποτάμι ξεχύνεται από το κεφαλόσκαλο της γυάλας σου μέχρι τις πέτρες της ακροθαλασσιάς. Ποτάμια δρόμων και μονοπατιών, χείμαρροι σκαλοπατιών στο χείλος του κατήφορου. Δημόσιος ο άνεμος που σπρώχνει τα παραθυρόφυλλα με βία. Δημόσιος και ο ορίζοντας που παίρνει φωτιά στο ηλιοβασίλεμα. Δημόσιες θάλασσες γης, κάμποι, λόφοι και δάση, με νησιά ιδιωτικά που κολυμπούν και αναπαράγονται.. Δημόσια παγκάκια, που μόνο με τα μάτια ενός εντόμου κολλημένα στην πλάτη, θα εμπιστευόσουν. Γιατί δημόσια πώς να εκτεθείς και να γδυθείς, να τραγουδήσεις φωναχτά και με κλειστά τα μάτια να ονειρευτείς; Και τι ντροπή δημόσια να ερωτοτροπείς, αυξάνοντας τις κούφιες γεννήσεις της κρατικής στατιστικής; Φορώντας καθημερινά την πανοπλία της δημόσιας έκθεσης, κυκλοφορείς χωρίς απεύθυνση προς τους υπόλοιπους δημότες, εν μέσω δημόσιας σύγχισης. Στρέφεις αλλού το βλέμμα της υποταγής υπό τον φόβο της δημόσιας κατακραυγής και στην μικρή σου πόλη με τα της δημόσιας συγκοινωνίας κυκλοφορείς, από προορισμό σε προορισμό, δίχως χαμόγελα ανυπακοής. Κι αν στα πλακάκια της πλατείας ξαπλωθείς, υπό περιορισμό της κρατικής καταστολής άμεσα θα βρεθείς…
Μυρτώ Μπελοπούλου
Πάνε οι καιροί που κατά το σούρουπο ακουγόντουσαν οι μάνες απ’ τα μπαλκόνια να φωνάζουν τα παιδιά τους για να σταματήσουν τα παιχνίδια και να μαζευτούν στο σπίτι. Τώρα μόνο κόρνες και μαρσαρίσματα. Οι μάνες συνεχιζουν να φωνάζουν, αλλά τώρα από την κουζίνα στο παιδικό δωμάτιο για να ξεκολλήσουν τα παιδιά μπρος από την οθόνη (τηλεόρασης, υπολογιστή, PSP, κλπ.).Φταίει η αστικοποίηση που βρήκε την ελληνική πόλη χωρίς σχέδια επεκτάσεων, τους αρχιτέκτονες εκτός παιχνιδιού και τους εργολάβους με λύσεις για όλα τα γούστα (1 ) ή είναι η τεχνολογία, και μέσα απ’ αυτήν και νέες μορφές επικοινωνίας, που μας έχουν αποκόψει από τις βόλτες, τα ομαδικά παιχνίδια (με φυσική παρουσία), τις γρατζουνιές στα γόνατα και τις βεγγέρες στα σοκάκια;
Η αλήθεια είναι πως ο δημόσιος χώρος πεθαίνει κι αυτό οφείλεται τόσο στην αδιαφορία από πλευράς πολιτών, όσο και στην εμπορευματοποίηση/ απαράδεκτη επιτήρηση/ κακή διατήρηση από πλευράς πολιτείας.
Για να αναβαθμιστούν οι δημόσιοι χώροι, για να ζωντανέψουν ξανά οι πλατείες και τα πάρκα, ώστε να υπάρξει ένα υγιές περιβάλλον κατοίκησης που θα περιλαμβάνει τόπους συνάντησης, συναναστροφής και ψυχαγωγίας, πρέπει να το θελήσει πρώτ’ απ’ όλα η κοινωνία, δηλαδή εμείς, εσύ, εγώ, και μετά και η πολιτεία.
(1 )Δημήτρης Τσακαλάκης “Η πόλη και το σπίτι” Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11.01.09
Βιβέτα Καρποντίνη
….Φτιάξαμε παλιά, πολύ παλιά εμείς οι άνθρωποι τις κοινωνίες.Μετά τους βάλαμε όρια και φτιάξαμε τα κράτη, αποκτήσαμε και ιδιοκτησία με τα παλιά καλά δεδομένα.Δηλαδή οι φεουδάρχες εξακολουθούν να διατηρούν τα φέουδά τους και στα πλαίσια της “Δημοκρατίας” και των ίσων ευκαιριών επέτρεψαν και στους υπόλοιπους, μέχρι την προηγούμενη γενιά τουλάχιστον, να μπορούν, εν δυνάμει, να αποκτήσουν μια μικρή ιδιοκτησία, για να θεωρούν ότι έχουν ίσες ευκαιρίες σε μιά ελεύθερη οικονομία.Απο την άλλη το κράτος, οι δήμοι και καθετί δημόσιο μαζί με την εκκλησία απόκτησαν και αυτοί τις ιδιοκτησίες τους, τις όρισαν, τις περιχαράκωσαν, τις περιέφραξαν βρήκαν τρόπους να τις διαχειρίζονται και με αυτό τον τρόπο μας αποξένωσαν απο το αυτονόητο. ΄Οχι ότι είμαστε άμοιροι ευθυνών και εμείς. Κλειστήκατε, οχυρωθήκαμε, ταμπουρωθήκαμε, φυλακιστήκαμε στα κλουβιά της ιδιοκτησίας μας, ξεχάσαμε να κοιτάμε γύρω μας ……και τώρα βρισκόμαστε στη δεινή θέση να ψάχνουμε να ορίσουμε ποιοί είναι οι Δημόσιοι Χώροι - που δηλαδή ανήκουν σε όλους – και ποιοί απο αυτούς, σκόπιμα ή όχι, απο τους διαχειριστές τους είναι ανενεργοί και πως θα αξιοποιήσουμε σαν ενεργοί πολίτες αυτούς τους χώρους.
ΓΙΑΤΙ? Αναδύεται μόνο ένα τεράστιο γιατί απο μέσα μου. ΠΩΣ τα καταφέραμε? ΠΩΣ αφήσαμε να φτάσουμε ως εδώ?
Αγανακτώ, με θυελλώδη αγανάκτηση, στη συνέχεια καταλαγιάζω αυτό το συναίσθημα και ψάχνω το ΠΩΣ.
Πως θα κάνουμε κάτι γι΄αυτό? Ας βγούμε απο τα κλουβιά μας (κάθε είδους και ύφους)….
Ας βρούμε αυτούς τους ημιθανείς χώρους…..Ας τους δώσουμε- για μιά στιγμή, μιά ώρα, μιά μέρα- ανάσα ζωής…..
Ας ελπίσουμε ότι οι άνθρωποι που ζούν δίπλα, γύρω, κοντά ή μακρυά απο αυτούς τους χώρους, θα νοιώσουν την “ανάσα” και θα θελήσουν να τους κρατήσουν “ζωντανούς” για καιρό, με όποιο τρόπο……
Κάτια Φάκου
Ζούμε σε μια εποχή αποθέωσης του ιδιωτικού βίου, του ιδιωτικού χώρου, της ιδιώτευσης, της αρπαχτής και συνεπακόλουθα απαξίωσης του δημόσιου χώρου. Άραγε συνειδητοποιούμε τι απαρνούμαστε; Δημόσιος χώρος είναι “ο χώρος όπου όλοι έχουμε δικαίωμα πρόσβασης, χωρίς εισοδηματικούς ή κοινωνικούς περιορισμούς. Είναι οι δρόμοι, οι πλατείες, τα πάρκα, οι παραλίες αλλά και η πρόσβαση στην ποιοτική γνώση, την ψυχαγωγία, τον πολιτισμό” (1 ). Είναι η μόνη ευκαιρία μέσα στις καπιταλιστικές κοινωνίες που ζούμε να εφαρμόσουμε την κοινοκτημοσύνη. Θα `πρεπε, επομένως να είναι επιτακτική η ανάγκη απ `όλους μας για προστασία αυτού του δικαιώματος . Αντ `αυτού σε μια κοινωνία όπως είναι αυτή της Σύρου (εννοείται ότι κι αλλού τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν) όλα επιτρέπονται και όλα φαίνονται φυσιολογικά.
Έτσι, η πλατεία Μιαούλη μπορεί να έχει 200 τραπεζοκαθίσματα, αλλά μόνο 8 παγκάκια, οι δρόμοι της Ροΐδη και της Κλώνου και Κυπαρίσσου μπορούν να είναι πεζόδρομοι, αλλά να απευθύνονται μόνο σε θαμώνες εστιατορίων και καφέ, τα πεζοδρόμια της Πρωτοπαπαδάκη μπορούν να είναι αδιάβατα λόγω των σταντ και των εμπορευμάτων, το Νησάκι μπορεί να είναι παραδομένο ολοκληρωτικά στα αυτοκίνητα και αυτοκίνητα να κλείνουν την είσοδο της αγοράς στη Χίου. Αλλά και οι παιδικές χαρές μπορούν να είναι εγκαταλειμμένες στη μοίρα τους και τη μοναξιά τους και οι παραλίες να έχουν ξαπλώστρες, ομπρέλες και εισπράκτορες. Και στην Άνω Σύρο η πλατεία Βαμβακάρη μπορεί αυτομάτως το καλοκαίρι να μετατρέπεται εξ ολοκλήρου σε αυλή μεζεδοπωλείου, ενώ ο Νταλάρας στο Μέγα Γιαλό μπορεί να χτίζει βίλα με διπλή μάντρα σύρριζα στα βράχια, για να μην έχει κανένας πρόσβαση στην περιοχή στα 50μ.
Η κρατική ευθύνη σε όλα αυτά είναι αναμφίβολη, η υπερίσχυση του προσωπικού συμφέροντος επίσης, όμως και η μοιρολατρική συναίνεση όλων μας είναι εξίσου αναντίρρητη. Ας βάλουμε, λοιπόν, το διάλογο και τη δράση για τους δημόσιους χώρους σε πρώτη προτεραιότητα…
(1 )Δημήτρης Τσακαλάκης “Η πόλη και το σπίτι” Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11.01.09
Ευγενία Κόλλια
Ο δημόσιος χώρος υπήρξε πάντα ο χώρος της ποικιλομορφίας, της ανταλλαγής και της τήξης (με πρότυπο την αρχαία Ελληνική αγορά). Ο δημόσιος χώρος είναι συνδεδεμένος με την κοινωνική ζωή, την πολιτική δράση, την έκθεση του ατόμου στο σύνολο. Όταν δημιουργείται ένας δημόσιος χώρος δημιουργείται κάτι που ανήκει σε όλους. Η ισοτιμία που έχουν τα άτομα σε σχέση με τη χρήση του χώρου δίνει στον καθένα τη δυνατότητα να εκφράσει αυτό που πριν ήταν ιδιωτική υπόθεση. Η έκθεση και η έκφραση στο δημόσιο χώρο έχει καθοριστική σημασία για τη συγκρότηση του λόγου και της συμπεριφοράς. Στοιχειοθετώ για να παρουσιάσω και να επικοινωνήσω. Δρω για να επιδράσω στους άλλους των οποίων η δράση μετασχηματίζει τη δική μου δράση κ.ο.κ Ο δημόσιος χώρος είναι απαραίτητος γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι αδύνατη χωρίς σχέσεις. Η ίδια η γνώση είναι μια κοινωνική υπόθεση και ως περιεχόμενο και ως διαδικασία (Vygotsky).Αυτό που σηματοδοτεί η ύπαρξη του δημόσιου χώρου είναι η πολυμορφία και η ελευθερία λόγου και δράσης.
Οι άνθρωποι δημιουργούν πολλές φορές αυτούς τους χώρους ή τους διευρύνουν ή τους μετασχηματίζουν όταν υπάρχει η στοιχειώδης έλλειψή τους, όπως συμβαίνει για παράδειγμα το καλοκαίρι στην πιάτσα της Άνω Σύρου και στα στενά του Βροντάδου. Η ανάγκη δημόσιας ζωής μετατρέπει στενά σοκάκια σε μεγάλες πλατείες. Όμως, παρά τις εξαιρέσεις τα παιδιά σπάνια παίζουν πια στους δρόμους. Οι πλατείες, οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια είναι στις αρμοδιότητες των δήμων. Τα όρια ανάμεσα στον ιδιωτικό και στο δημόσιο χώρο έχουν διασαφηνιστεί. Γιατί σίγουρα το γεγονός είναι η συρρίκνωση του δημόσιου χώρου το τελευταίο μισό του εικοστού αιώνα. Πράγμα που ξεκίνησε από την ανάπτυξη των προαστίων στις πόλεις και τη δημιουργία νέων ψευδοδημόσιων χώρων (π.χ θεματικά πάρκα, αθλητικά γήπεδα κλπ) καθώς επίσης και την ανέγερση εμπορικών κέντρων που την τελευταία δεκαετία γνωρίζουν μεγάλη άνθηση και στην Ελλάδα. (Γνωρίζω πολλούς εφήβους που πάνε εκδρομή σε τέτοια εμπορικά κέντρα στην πρωτεύουσα). Οι ήδη υπάρχοντες δημόσιοι χώροι δέχονται απειλές, κινδυνεύοντας να απολέσουν την ουσία τους.
Για παράδειγμα οι κάμερες στους δημόσιους χώρους είναι ένα σοβαρό θέμα, αφού αναιρούν τη βασική λειτουργία των χώρων, μετατρέποντάς τους χώρους αυτούς σε εικόνα για τα μόνιτορ της αστυνομίας. Στην Ερμούπολη έγινε μια τέτοια απόπειρα με αφορμή τα γκράφιτι στους τοίχους του δημαρχιακού μεγάρου. Eχει γραφτεί μάλιστα και ένα κείμενο σχετικά με την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ερμούπολης να εγκαταστήσει κάμερες ασφαλείας με σκοπό την προστασία των δημοτικών κτιρίων και ιδιαίτερα των μαρμάρων του δημαρχιακού μεγάρου από τα γκράφιτι.(Βλέπε το σχετικό κείμενο «Ερμούπολη: Πόλη υπό επιτήρηση;» των Αναστασία Λυγνού/ Γιώργου Σκιάφου/ Χάρη Ζεπάτου. Κατεβάστε το άρθρο εδώ). Η απόφαση του δημοτικού συμβουλίου τελικά υλοποιήθηκε και τοποθετήθηκαν δύο κάμερες δεξιά και αριστερά όπως ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια του Δημαρχείου.
Οι δημόσιοι χώροι κινδυνεύουν επίσης από την πολιτική των δήμων οι οποίοι προσπαθώντας να βγάλουν όλο και περισσότερα χρήματα εκποιούν και την τελευταία σπιθαμή του δημόσιου χώρου. Πεζοδρόμια και πλατείες γεμίζουν ασφυκτικά με τραπέζια και καρέκλες, ενώ οι παραλίες με ψάθες και ομπρέλες και έτσι, καθαρά δημόσιοι χώροι γίνονται σχεδόν ιδιωτικοί. Ο Δήμος Ερμούπολης φρόντισε να κάνει το παραπάνω πολύ καθαρό με την παρέμβασή του στο μόνο πραγματικά δημόσιο χώρο, την πλατεία Μιαούλη. Με τα σκέπαστρα, τα δάπεδα, και τις εγκαταστάσεις φωτισμού, τα μαγαζιά της πλατείας απόκτησαν την αυλή τους. Αν και η κριτική για το συγκεκριμένο θέμα εστιάστηκε στο αισθητικό και λειτουργικό μέρος της κατασκευής (μοιάζει με τσίρκο και κόβει τη θέα του Δημαρχείου), νομίζω ότι το βασικό πρόβλημα ήταν η μονιμοποίηση μιας εγκατάστασης τραπεζοκαθισμάτων στην πλατεία, πράγμα που καταργεί την ουσία του δημόσιου χώρου.Παρόμοια πράγματα συμβαίνουν και στην πλατεία Βαμβακάρη στην Άνω Σύρο, μόνο που εδώ η εγκατάσταση δεν είναι μόνιμη. (Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση νομίζω σε μια λογική χρήση του δημόσιου χώρου όταν υπάρχουν ανάγκες που το επιβάλλουν, αλλά εδώ έχουμε μια ακραία συμπεριφορά με την οποία πιστεύω, χωρίς να έχω κάνει γκάλοπ, αντιτίθεται η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών της Σύρου). Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί είναι ότι ο δημόσιος χώρος είναι ευρύτερος από το χώρο της πολιτικής και γιατί περιλαμβάνει περισσότερους τομείς και γιατί περιλαμβάνει το βίωμα.
Ένα άλλο δείγμα διαχείρισης του δημόσιου χώρου είναι οι παιδικές χαρές που ήταν η εξέλιξη της αλάνας στην οποία πολλοί από μας έπαιζαν μικροί. Αντί να προεκταθεί η αλάνα με ελαφρές κατασκευές (όπως ράμπες κλπ), γέμισε με πλαστικές κατασκευές που σκέφτηκε κάποιος σχεδιαστής και κατασκεύασε κάποια εταιρία που τη πούλησε σε κάποιο Δήμο. (Και αυτό όπως και πολλά άλλα είναι κάτι που συνδέεται με την μικροαστικοποίηση του δημόσιου και ιδιωτικού βίου από τις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα).
Εκτός από τους «πραγματικούς» δημόσιους χώρους υπάρχουν πλέον και οι εικονικοί. Το διαδίκτυο. Όπως έχει πει ήδη από 1995 ο N. Negreponte «το παγκόσμιο σύστημα υπολογιστών ανατρέπει και επανακαθορίζει ριζικά την έννοια του τόπου συγκέντρωσης της κοινότητας και της αστικής ζωής». Παρ’ ότι ο εικονικός δημόσιος χώρος δημιουργείται με ένα ελάχιστο ενέργειας έχει ίδιες λειτουργίες και περιορίζεται με τις ίδιες λογικές που περιορίζονται και οι δημόσιοι χώροι.Ο διάλογος και η δράση γύρω από το δημόσιο χώρο είναι ένα ζήτημα πρώτης γραμμής αφού η ιδιωτικοποίηση έχει ιδιωτικοποιήσει και το ιδιωτικό.
Η ανάδειξη και η μετατροπή των δημόσιων χώρων που δεν χρησιμοποιούνται, όπως π.χ οι παιδικές χαρές που είναι σε παρακμή την ίδια στιγμή που η ζήτηση για τέτοιους χώρους είναι μεγάλη.
Η χρήση χώρων που είναι διαθέσιμοι όπως έγινε π.χ με το παζάρι στο προαύλιο του κτηρίου Κορνηλάκη.
Η μεταφορά των ενεργημάτων του σώματος στο συλλογικό -κοινωνικό. Με αυτό τον τρόπο πολιτικοποιούνται τα ενεργήματα του σώματος. Για παράδειγμα περπατώ στην πόλη, οργανώνω γεύμα σε ένα δημόσιο χώρο, τραγουδώ στο δημόσιο χώρο, χορεύω, απαγγέλλω. Ένας χώρος που καταλαμβάνεται προσωρινά δημιουργεί μια νέα ισορροπία, αλλάζει την ενέργεια και την εικόνα του χώρου.
Διεκδίκηση χώρων όπως κενοί χώροι από κατεδάφιση κτηρίων, περιοχές χωρίς ξεκαθαρισμένο νομικό καθεστώς, ακάλυπτοι, χώροι αμφιλεγόμενου χαραχτήρα.
Ελπίζω η εκδήλωση συζήτηση με τίτλο «Δημόσιος χώρος είναι…» να είναι μια καλή αρχή.
Γιώργος Ξυλούρης
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Σεμινάριο πηλοπλαστικής με την κεραμίστρια Αργυρώ Κώστα
7- 8 Φεβρουαρίου 2009
Βιομηχανικό Μουσείο Σύρου (απέναντι από το Νοσοκομείο Σύρου)
Το πρόγραμμα του σεμιναρίου αφορά αρχάριους ενήλικες.
Θα διδαχθούν απλές τεχνικές πηλοπλαστικής (π.χ. τσιμπητό)..
Τα έργα των συμμετεχόντων θα ψηθούν από την κεραμίστρια στο εργαστήριό της.
Οι συμμετέχοντες καλό θα είναι να φορούν πρόχειρα ρούχα.
Το πρόγραμμα έχει ως εξής:
α) ΣΑΒΒΑΤΟ: 16:00 – 20:00
β) ΚΥΡΙΑΚΗ: 11:00 – 15:00
Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να δηλώσουν έγκαιρα την συμμετοχή τους γιατί στο σεμινάριο μπορούν να λάβουν μέρος έως 10 άτομα.
Επίσης θα πρέπει να προπληρώσουν το ποσό συμμετοχής τους ώστε να είναι δυνατή η διεξαγωγή του σεμιναρίου. Kόστος συμμετοχής: 50 e (περιλαμβάνει την πληρωμή της κεραμίστριας, τα υλικά που θα χρησιμοποιήσει ο κάθε συμμετέχοντας, καθώς και τα έξοδα διεξαγωγής του σεμιναρίου.)
Δηλώσεις συμμετοχής έως:
30 Ιανουαρίου 2009
Πληροφορίες:
6932 390956, 22810 71518 (5 – 9μμ.)
Filed under: Uncategorized | Closed
Τέχνη και αναπηρία
Παρασκευή 05/12/08 κτίριο Κορνιλάκη (Βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου- απέναντι από το Κολυμβητήριο), στο ισόγειο.
Ώρα: 21:00
Είναι δυνατόν η αναπηρία να αποτελέσει βάση για μια αισθητική προσέγγιση που θα ανατρέπει τα ευρέως αποδεκτά και καθιερωμένα πρότυπα ομορφιάς; Μπορούμε, με δεδομένο την μέχρι τώρα αντι-αισθητική προσέγγιση της αναπηρίας, να διαμορφώσουμε μια νέα Αισθητική που θα την εμπεριέχει και μέσω αυτής της νέας ανατρεπτικής Αισθητικής, να «ξαναδιαβάσουμε» την Ιστορία της Τέχνης, εμπλουτίζοντας τη με νέα νοήματα που θα εμπεριέχουν την αναπηρία; Υπάρχει «εξαιρετικό» έργο τέχνης ή αριστούργημα, όπως συνήθως αποκαλείται, που δεν την εμπεριέχει; Είναι δημοφιλής η αναπηρία; Αποτελεί μέρος μια δημοφιλούς κουλτούρας (popular culture); Μπορεί, αισθητικά, η αναπηρία να δημιουργήσει δημοφιλή τέχνη (pop ή popular art);
Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε τις απαντήσεις στις παραπάνω ερωτήσεις ή είστε άτομο με αναπηρία (ΑΜεΑ) ελάτε στην εκδήλωση που διοργανώνει η ομάδα «Συνδετήρας» σε συνεργασία με την «Κινηματογραφική Λέσχη της Βιβλιοθήκης» του Πανεπιστημίου
Στην εκδήλωση στην οποία είναι καλεσμένος ο σκηνοθέτης Στέφανος Μονδέλος θα προβληθούν δυο ντοκιμαντέρ, ένα ελληνικό και ένα βραζιλιάνικο (επιλογή του Στέφανου Μονδέλου ) και θα ακολουθήσει συζήτηση.
Το αναλυτικό πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει ως εξής:
21:00
Ντοκιμαντέρ του Roberto Berliner (Βραζιλία) με τίτλο “A Pessoa e para o que nasce“ (Ο καθένας γεννιέται για κάτι).
Διάρκεια: 01:30΄
Τρεις τυφλές αδερφές, δεμένες για πάντα εξαιτίας ενός περίεργου παιχνιδιού της μοίρας, ζητάνε ελεημοσύνη παίζοντας ganzá στους δρόμους και τις υπαίθριες αγορές της εξαθλιωμένης βορειανατολικής Βραζιλίας. Το ντοκιμαντέρ τις ακολουθεί στις καθημερινές τους δουλειές και στον αγώνα τους για επιβίωση. Στην ιστορία τους, που δεν της λείπει το χιούμορ, αντικατοπτρίζεται η αγάπη και ο θάνατος, η αγωνία και η τέχνη. Στο ντοκιμαντέρ τις βλέπουμε ακόμα και ύστερα από τις αλλαγές που φέρνει στη ζωή τους η ταινία, όταν ο κινηματογραφικός απόηχος, τις μεταμορφώνει σε διασημότητες.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο http://www.apessoa.com.br/
10:45
Ντοκιμαντέρ του Στέφανου Μονδέλου (Ελλάδα) με τίτλο “MasterPiece (Μέρος Ι)»
“Ειδικό Βραβείο Επιτροπής” στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ “Emotion Pictures: Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία, 1ο Διεθνές Φεστιβάλ – Αθήνα 2007
Διάρκεια: 30΄
Ο Στέλιος Πάγιας, ο οποίος πάσχει από σπαστική τετραπληγία και αθέτωση, αυτοπαρουσιάζεται. Μιλάει για τη ζωή του, τα επιτεύγματα του (σπουδές, μεταπτυχιακό κ.α.), τα ενδιαφέροντα του και την επιτυχία(?) του με τις γυναίκες. Αυτοσαρκαζόμενος μεταμφιέζεται στο αγαπημένο του ήρωα, τον James Bond, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο την ευκαιρία στο θεατή να αναλογιστεί πάνω στο πρότυπο/σύμβολο της απόλυτης αντρικής κομψότητας που πιθανόν αντιπροσωπεύει ο ήρωας James Bond, και στο εντελώς αντίθετο του που πιθανόν αντιπροσωπεύει η αναπηρία αλλά και ο εκπρόσωπος της στο ντοκιμαντέρ, ο ανάπηρος ήρωας Στέλιος Πάγιας. Η περσόνα «Στέλιος Πάγιας», που δημιουργείται από το ντοκιμαντέρ, μέσω της αφήγησης και του τρόπου αυτοπαρουσίασής του, έχει σαν στόχο να προκαλέσει και να υπονομεύσει την κυρίαρχη αντίληψη και θεώρηση για το τι μπορεί να είναι όμορφο και αισθητικά αποδεκτό και να οδηγήσει τον θεατή σε μια πιθανή επαναδιαπραγμάτευση τους.
11:15
Συζήτηση (μικρό μπαρ σε λειτουργία)
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Παζάρι στην Ερμούπολη
Ανταλλακτικό και χαριστικό!
επίσης: τέχνη από σκουπίδια / ζωντανή μουσική/ ποτά-φαγητό και άλλα…..
Στο προαύλιο του κτιρίου Κορνηλάκη (βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου)
(Σάββατο 18 Οκτωβρίου, από τις 10 το πρωί έως το βράδυ)
- Ξαναδώστε αξία στα πράγματά σας!
- Ανταλλάξτε πράγματα ακριβά για σας με πράγματα ακριβά για άλλους!
- Χαρίστε πράγματα που δεν χρειάζεστε/ ανακυκλώστε ένα μέρος από το παρελθόν σας!
Το παζάρι θα στηθεί στο προαύλιο του κτηρίου Κορνιλάκη και μπορεί να συμμετέχει οποιοσδήποτε θέλει να ανταλλάξει ή να χαρίσει ρούχα, βιβλία, δίσκους μουσικής, αντικείμενα κλπ. Το στήσιμο είναι δικιά σας υπόθεση και θα γίνεται επί τόπου. Φροντίστε εκτός από τα πράγματα που θα φέρετε να ανταλλάξετε ή να χαρίσετε, να έχετε μαζί σας και κάποιο ύφασμα που θα χρησιμοποιηθεί ως πάγκος για τα πράγματά σας, καθώς επίσης κρεμάστρες, σχοινιά ή ό,τι άλλο νομίζετε πως θα χρησιμέψει.
Θα ήταν βολικότερο να φτιάξετε τον πάγκο μαζί με φίλους σας, αλλά μπορείτε και μόνος ή μόνη. Λειτουργικότερο θα ήταν το παζάρι να στηθεί από παρέες και έτσι αν κάποιος έρθει μόνος του έχοντας ένα αντικείμενο, να μπορεί να «στήσει» στον πάγκο μιας ομάδας.
v Στο παζάρι μπορείτε να ανταλλάξετε πράγματα, που σημαίνει να δώσετε κάτι που το έχετε σε εκτίμηση και να πάρετε κάτι που σας αρέσει και νομίζετε ότι αξίζει τον κόπο να αποκτήσετε. Επίσης μπορείτε να χαρίσετε πράγματα που δεν τα θέλετε πια και πιστεύετε ότι θα τα ήθελε κάποιος άλλος.
v Κατά την διάρκεια του παζαριού θα πραγματοποιηθεί κατασκευή αντικειμένων(π.χ μουσικών οργάνων και κούκλων κλπ) και έργων τέχνης από σκουπίδια.
Όποιος θέλει μπορεί να φέρει μαζί του υλικά που θα χρησιμοποιηθούν για τις κατασκευές (πλαστικά ή μεταλλικά κουτάκια, εφημερίδες, χαρτιά, άχρηστες συσκευασίες, σπάγκο, σύρμα, σελοτέιπ ή χαρτοταινία, όσπρια, χαλίκια κλπ.)(Μη φέρετε γυάλινα ή άλλα αντικείμενα που μπορεί να είναι επικίνδυνα).
v Αν είστε οργανοπαίκτης ελάτε με το όργανό σας. Παίξτε μόνος σας ή φτιάξτε επί τόπου μια μπάντα με άλλους!Παίξτε για τη δικιά σας ευχαρίστηση! Όπως θέλετε, με όποιον θέλετε και ό,τι ώρα θέλετε!
v Πότε μπορείτε να στήσετε; 10:00 – 12:00 αλλά και οποιαδήποτε άλλη ώρα λειτουργίας του παζαριού.
v Ποιοι είναι οι όροι συμμετοχής;
1. Να πάρετε στο τέλος του παζαριού όσα από τα πράγματά σας δε θα ανταλλαχθούν ή δε θα χαριστούν.
2. Να έχετε μαζί σας τσάντες όπου θα μπορείτε να βάλετε τα πράγματα που θα «ψωνίσετε» και αν μπορείτε αυτό να το διαδώσετε, γιατί δε θα υπάρχει κάποιο στοκ από σακούλες.
Θα εξυπηρετούσε στη διοργάνωση του παζαριού, αν δηλώνατε τη συμμετοχή σας στο bmyrtob@yahoo.com, χωρίς αυτό να αποτελεί όρο για τη συμμετοχή σας.
v Τι να φέρω; Τα πράγματά σας φυσικά και ό,τι χρειάζεται για το στήσιμο και μια κούπα για τον καφέ σας ή το ποτό σας. Όποιος έχει δύο ας φέρει και τις δύο!
Ø Διαβάστε στο blog του «Συνδετήρα» το σχετικό με το παζάρι κείμενο «Kαταναλωτισμός και αντικαταναλωτισμός».
Ø Συνεχίστε να χαρίζετε και να ανταλλάσσετε αντικείμενα και μετά το παζάρι μέσα από τη στήλη «χαρίζονται» στο blog του Συνδετήρα Ομάδα «Συνδετήρας»
Filed under: Uncategorized | Closed
“15″ Ομαδική έκθεση
Έκθεση – συνάντηση
15 νέων καλλιτεχνών που βρίσκονται διασκορπισμένοι στις Κυκλάδες και στην Αθήνα.
Ζωγραφική/ κατασκευές-video art/ κεραμική
Εγκαίνια στις 16 Ιουνίου.
Στα εγκαίνια οι ff (Funky Family- limited edition) σε ένα εκρηκτικό αυτοσχεδιαστικό ημίωρο!
Χώρος: Πινακοθήκη Κυκλάδων
Περίοδος: 16-26 Ιουνίου 2008
ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Σεμινάριο νεολιθικής κεραμικής
με την κεραμίστρια Βέρα Σιατερλή
10-11 & 17-18 Μαΐου 2008
Το πρόγραμμα του σεμιναρίου αφορά αρχάριους ενήλικες και μπορεί να πραγματοποιηθεί τα δύο Σαββατοκύριακα μετά τις διακοπές του Πάσχα (λόγω του υπαίθριου ψησίματος). Ο χώρος διεξαγωγής του βρίσκεται στον Δανακό της Σύρου (ZSS). Ενδεικτικά το πρόγραμμα έχει ως εξής:
A) Πρώτο Σαββατοκύριακο:
α) ΣΑΒΒΑΤΟ: Απόγευμα
β) ΚΥΡΙΑΚΗ: Πρωί
B) Δεύτερο Σαββατοκύριακο:
α) ΣΑΒΒΑΤΟ: Απόγευμα
β) ΚΥΡΙΑΚΗ: Πρωί
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Εφαρμογές Ατμομηχανής
performance ποιητικής βίας
από τον Στυλιανό Τζιρίτα και τον Παντελή Παντελόπουλο
Ο Κωνσταντίνος Σερπεκίδης ταξιδεύει με το τραίνο με απώτατο (μιας και θα χρειαστεί και επιπλέον μετακίνηση με υπεραστικό λεωφορείο) προορισμό επαρχιακή πόλη όπου και βρίσκονται τα πραγματικά αρχεία γέννησης του προσφάτως αποθανόντος πατέρα του.
Έξω από τον βρυχώμενο σκελετό του τραίνου μαίνεται ένας ασίγαστος πόλεμος ενώ παράλληλα προετοιμάζεται το κλασσικό μεταπολεμικό ναδίρ.
Ο Σερπεκίδης αν και καθόλου κυνικός θα αναγκαστεί να εισέρθει σε μία πανοπλία για να αντιμετωπίσει το ζοφερό ταξίδι και κατ’ επέκταση την ίδια τη ζωή του αλλά πού γρήγορα θα αποφασίσει ότι αισθάνεται πολύ περιορισμένος σε αυτή την αυτιστική και ατομικιστική φορεσιά. Η έξοδος του από την απομόνωση είναι η ίδια του η λύτρωση.
Κείμενο/Λόγος /Κίνηση > Στυλιανός Τζιρίτας
Εικονικά Τοπία > Παντελής Παντελόπουλος
Διάρκεια: 47’
ΣΑΒΒΑΤΟ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ ΩΡΑ 21:30 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ «ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ»
(ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΙΑΟΥΛΗ)
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Συναυλία!
Deji Adetayo (soul, jazz, afro) Jam με μουσικούς απ’ τη ΣύροΣάββατο 15 Φλεβάρη, στο “Peyote”, στις 21:30.
* Ο Deji Adetayo έρχεται από τη Νιγηρία και από το Νοέμβριο του 2007 μένει στη Σύρο. Παίζει κιθάρα, γράφει στίχους και τραγουδάει.
Filed under: Uncategorized | Leave a Comment
Αναζήτηση
Κατηγορίες
- Uncategorized (11)
